„Dani Smiljane Mandukić” u Bitef teatru

11. okt 2019. - 12. okt 2019.
Beograd

„Umetnost je zadovoljstvo, a ne dužnost, ali je dužnost svakog umetnika da pričini zadovoljstvo gledaocu.”

Umetničko – edukativna manifestacija koja je posvećena koreografkinji Smiljani Mandukić počinje u petak 11. oktobra u Bitef teatru. Manifestacija će trajati dva dana, a u petak će biti izvedena predstava „Teorija struna”.

Pred svaki program će biti održan flešmob ‘’Trgovi plešu’’. U okviru svakog flešmoba, svi prisutni će imati priliku da uživaju i priključe se plesačima u izvođenju plesnih pokreta koreografija Smiljane Mandukić na Trgu Mire Trailović.

Smiljana Mandukic je bila balerina, koreograf i pedagog. Jedna je od najzaslužnijih umetnica koja je uvela moderne igre i balet na srpsku scenu. Osnovala je baletsku grupu, pod nazivom „Beogradski savremeni balet Smiljana Mandukić”, koja je bila jedinstvena na ovim prostorima u 20. veku. Takođe, u cilju da prikaže svoja koreografska istraživanja modernog plesa napisala je knjigu „Govor tela – iskustvo modernog baleta“.

„Dani Smiljane Mandukić“ održani su prvi put u junu 2017. godine povodom četvrt veka od smrti umetnice.

Petak, 11. oktobar u 20 časova – Teorija struna

Predstava „Teorija struna“ je nastala kao rezultat ko-autorskog rada žena koje su u dobi između 50 i 60 godina i koje su nekada plesale u studiju Dubravke Maletić. Sada, 30 godina nakon poslednjeg zajedničkog nastupa, okupile su se kako bi promišljale o sebi, promenama koje su se u međuvremenu dogodile, svojoj poziciji u društvu koje se takođe menja, očekivanjima od „žene određene dobi“ na koja ne pristaju i svojim intimnim pričama o kojima žele da govore. Ovaj ples je izvođenje stalne tenzije između opštih slika o ženi i specifičnosti ličnih istorija, stremljenja, odnosa prema sebi i životu. Teorija struna (koja se razvila u okviru fizike kao pokušaj opisivanja svih poznatih osnovnih sila i stanja materije) se koristi kao metafora „ženskog principa” i zajedništva, ali se rizomatski otvora i za drugačija čitanja.

Predstava je nastala u produkciji Centra za umetnost pokreta PERPETUUM.

Predstavu izvode: Branka Baretić Milenković, Danijela Radosavljević Pantić, Marina Nisić Maraš, Stanislava Maksimović Raičević i Svetlana Mojsilović Đurović.

Subota, 12. oktobar u 18 časova – Iverje

Premijera dokumentarno umetničkog filma „Iverje”

U junu ove godine u Bitef teatru premijerno je izvedena plesna predstava „Iverje” u okviru junskih Dana Smiljane Mandukić. Početna tačka procesa rada na predstavi je bila anamneza tri generacije članova porodica Kojadinović, Đorđević, Minić i Gallon, neizlečivo zaraženih igrom. Plesni susret dvadesetogodišnjeg Andre Gallona, igrača Orlando Baleta (SAD) i njegove bake Natalije Đorđević, stare 95 godina, nekadašnje igračice Smiljane Mandukić i kasnije balerine u Narodnom pozorištu, kao i igrača više generacija, pokušao je da odgovori na neka od pitanja koje smo sebi postavili: Da li postoji genetsko pamćenje pokreta? Da li se ljubav ka igri prenosi sa generacije na generaciju? Koja su fizička ograničenja koje godine donose i da li se može jednako uzbudljivo i nadahnuto igrati rukama, glavom, očima?

Sam proces rada na predstavi, kao i predstava i intervjui sa učesnicima zabeleženi su kamerom Milutina Labudovića. On, zajedno sa rediteljkom i koreografkinjom predstave Sanjom Krsmanović Tasić potpisuje režiju ovog filma. Jugoslav Hadžić je autor muzike.

Film „Iverje”, nakon filma „Telo pamti” nastalog u prošlogodišnjoj produkciji Dana Smiljane Mandukić i Umetničke Utopije, ima kao misiju očuvanje nematerijanog plesnog nasleđa savremene umetničke igre u Srbiji.

U filmu igraju i govore: André Gallon, Natalija Đorđević, Jelena Minić Gallon, Gordana Kojadinović Balić, Danica Gallon, Ljupče Đorđević, Sara Tasić i Divna Petrović.

Subota, 12. oktobar u 20 časova – Vrtenje

Priču o svojih 37 godina života na sceni Sanja Krsmanović Tasić će ispričati kroz vrtenje, povezujući i isprepletajući umetničke, filozofske, spiritualne, antropološke i druge aspekte veštine koju razvija i usavršava više od 25 godina.

Fusnote, sastavni deo svakog eseja, će birati publika, time određujući sadržaj predstave, jer sve fusnote neće imati mogućnost da se otkriju tokom ograničenog vremena trajanja eseja-predstave.

Ovo je autorkin peti pozorišni esej nakon predstava „Priče hleba i krvi”, „O s(a)vesti”, „Sestre po oružju” (Novi Zeland/Srbija) i „Smiljana Mandukić-esej u pokretu”.