Predstavom „Ljudi od voska” otvoreno 8. Pozorišno proleće u Šapcu


Sinoć, 15. aprila, u Šabačkom pozorištu je zvanično otvoreno osmo izdanje kulturne manifestacije „Pozorišno proleće”, i to predstavom „Ljudi od voska” Narodnog pozorišta u Somboru, u režiji Ivana Vanje Alača, a po tekstu Mata Matišića, koji vješto prepliće elemente autobiografije i fikcije. Podsjetimo se da je prilikom procesa selekcije odabrano pet predstava, koje posjeduju stilski i estetski diverzitet, ali ih vezuje jedna nit koja se provlači kroz svaki izabrani komad pojedinačno, stvarajuči čvor nad temom sudbine čovjeka u izazovima vremena i prostora unutar kojih živi. Stoga se kao svojevrstan moto ovogodišnjeg festivala ističe „Čovekova sudbina – Snovi i stvarnost”.

Upravo u skladu sa tim je bila i tematika sinoćnje izvedbe somborskog ansambla, koju odlikuje konstantno komešanje stvarnosti i fantazije, sna i jave, realnosti i fatamorgane, ljudi od krvi i mesa i fiktivnih likova (ili ipak nas samih?) i možda onog najbitnijeg, dobra i zla, sa lebdećim pitanjem koliko smo u stanju kao obični ljudi da ih prepoznamo i razlikujemo. Koliko zapravo možemo biti objektivni posmatrajući druge? Koliko uopšte možemo biti objektivni posmatrajući sebe? Da li je moguće sagledati druge u potpunosti onakve kakvi jesu, a ne kroz prizmu sopstvenog ja? Možemo li ikako pisati o drugima, a da istovremeno ne pišemo o sebi? Koliko ogoljavanjem drugih zapravo ogoljavamo svoju nutrinu? Svaki put kada se neka priča ispriča, pa čak i onaj prvi, ona gubi nešto od svoje prvobitne istinitosti i vjerodostojnosti, jer je osoba koja je pripovjeda, ma koliko ona toga bila nesvjesna, utkala u nju dio svog bića stvarajući zaseban fiktivni lik koji sada živi u jednom netaktilnom univerzumu. Ova predstava postavlja pitanje koliko uistinu možemo poznavati druge, ali i još jedno, mnogo bitnije, koliko zapravo poznajemo sebe? Postavlja se i pitanje pozajmljivanja tuđih života zarad sopstvene umjetnosti, ali i koliko su zapravo oni tuđi ako su nas privukli zbog toga što smo u njima svjesno ili podsvjesno ugledali svoj odraz. Osim toga, bitna tema je i pitanje etike, kako u umjetnosti, tako i u životu.

Posebno je interesantno što, iako je veći dio radnje ove drame stacioniran u Zagrebu, uprkos razlici u geografskim koordinatama, šabačka publika je bila itekako u stanju da razumije mentalitet iz kog autor crpi sav apsurd stvarajući humor u svoj toj tragičnosti, sa kojim su posjetioci u sali snažno korespondirali istinskim reakcijama i glasnim smijehom, vjerovatno usput naučivši da prije negoli osudimo, pokušamo da razumijemo, kao i da više opraštamo drugima, ali i sebi. 

Selektor festivala, Miodrag Radonjić, izjavio je da je veoma zadovoljan finalnom tematikom koja se apstrahovala u ovih pet takmičarskih ostvarenja, premda ih nije birao sa unaprijed definisanim ciljem da ih skopča u jednu suštinsku cjelinu. Istakao je da je ovo njegova poslednja godina kao selektora, ali i da je izuzetno ponosan na svoj višegodišnji rad i ra svih svojih kolega, zahvalivši se svim organizatorima i učesnicima ove, sad već, bogate i naširoko poznate festivalske tradicije. 

Večeras, 16. aprila, festival se nastavlja postavkom predstave „Očevi i oci” Narodnog pozorišta u Beogradu, a u nastavku nas očekuju predstave: „Ljubinko i Desanka”, „Naš razred”, „(Pra)aust” i „Dečije povrede”. S obzirom na povezujuću nit, možda će nam neki od predstojećih dramskih komada u okviru ovog festivalskog programa, razriješiti dileme i odgovoriti na neka od gore postavljenih pitanja, naučiti da vidimo sebe iz ptičje perspektive i da prepoznamo svoj lik u ogledalu koje se pred nas stavi, prije nego što od njega napravimo ram u koji ćemo hitro i nepromišljeno ukalupiti sliku nekog drugog. 

Foto: Jugoslav Radojević



Povratak na vesti


Ukoliko želite da naš rad podržavate iznosom koji sami određujete na mesečnom nivou, kliknite ovde: https://www.patreon.com/hocupozoriste