Pravi glumac mora sebe da potvrđuje iz uloge u ulogu i to potvrđivanje traje dok traje on kao glumac... Glumac mora svoj stav o životu, svoje viđenje sveta i odnosa u tom svetu, ako niša drugo, da provuče kroz svoju umetnost.
Mija Aleksić rođen je 1923. godine u selu Gornja Crnuća kod Gornjeg Milanovca. Završio je kragujevačku gimnaziju, a zatim upisao studije prava. Glumom je počeo da se bavi još u gimnazijskim danima. Usled ratnog stanja koji je izmenio tok života mnogih ljudi, tako se i upleo i u Mijin život. U tom Drugom svetskom ratu našao se sa svojim razredom u Topovskim šupama kod Šumarica u Kragujevcu, ali srećom i čudnim okolnostima ostaje živ.
U ratnim godinama stupa u pozorište. U tom periodu predstave su bile oskudne, novca skoro da nije postojalo, kao ni rekvizita za izvođenje predstava, mnogi smatraju da je baš u takvim uslovima isplivavao talenat i hrabrost mladih ljudi, među kojima se našao i Mija.
Svoju prvu ulogu odigraće 1943. godine u Sterijinoj „Pokondirenoj tikvi”, a zatim će nizati brojne uloge u predstavama „Gospođa Ministarka”, „Dva tuceta crvenih ruža”, „Običan čovek”, „Zona Zamfirova”, „Ženidba i udadba”, „Sumnjivo lice”, „Nemirna starost”, „Dundo Maroje”...
Kao komičar Mija Aleksić je uvek sveden, sintetičan. U jednom komičnom liku samo je ono što on liku duboko iz haosa socijalno-inhibirane ličnosti postoji i liči. Mija Aleksić je jedna vrlina u logici njegove scenske komike: on neprestano podmlađuje komični lik i daje mu priliku da iznova uleće u stare sadržaje i uvek u novu publiku. A to je nešto neprolazno, i nešto što fenomen glume čini oličenjem jedinstvenog shvatanja komičnog u životu i komičnog na sceni.
Miroslav Mirković
U Beograd prelazi krajem četrdesetih godina i svoju prvu ulogu u ovom gradu ostvariće u predstavi „Laža i paralaža” u Narodnom pozorištu.
Početkom pedesetih odigraće nekoliko zapaženih uloga u predstavama Narodnog pozorišta: „Tri male komedije”, „Mnogo buke ni oko čega”, „Zona Zamfirova”...
Godine 1952. prelazi u Jugoslovensko dramsko pozorište, u tom pozorištu igra svoju prvu ulogu Scaledra u „Hvalisavom vojniku”.
Njegova strogost, fascinantna koncentracija, doslednost u sprovođenju svih koordinata lika, sposobnost da se služi hiperbolom, a da ne ode u neopravdanu karikaturu – sve je to liku Sceledra davao ubedljivost i višedimenzionalnost.
Miroslav Belović
U Jugoslovenskom dramskom pozorištu odigraće brojne uloge poput Proke u „Ožalošćenoj porodici” 1955. godine, zatim uloge Piter Fin u predstavi „Plug i zvezde” (1957), Čeda Urošević u „Gospođi ministarki” (1958), Braun u predstavi „Opera za tri groša”, 1959. godine, Pometa u predstavi „Međ javom i međ snom” 1960. godine, Kristofer Man u „Vilovnjacima sa zapadnih strana” (1962), kao i Tartif u istoimenoj predstavi, 1964. godine.
Podvala
Mija Aleksić je u ulozi Pupavca ostvario jednu od svojih najboljih kreacija. On je demona Pupovca pretvorio u ljudsko biće!
Žarko Jovanović, Večernje novosti, 1968.
Mija Aleksić i ovaj se put potvrdio kao nenadmašeni majstor, našeg, domaćeg smijeha.
Dubravka Erceg, Vijesnik, 1970.
Šuma
Mija Aleksić zaigrao je blistavo, odmereno, na estetskom principu lakrdije koja se neprestano preobraća u tugu samoprogonstva. Njegov Arkadije je zaumno, tropovesno, ali čežnjivo čeljade koje traži malu pozornicu sreće, ali mu je nemir u nogama.
Miroslav Mirković, Ekspres, 1969.
Zimska bajka
Mija Aleksić je Autolika igrao poletno, ubedljivo – nenadmašen u svojim vragolijama i ispravan u trenucima punog razmaka svog bujnog i neukrotivog temperamenta.
Branislav Milošević, Borba, 1969.
U karijeri, kasnijih godina, kao slobodni umetnik, igrao je brojne uloge u Narodnom pozorištu, a poslednju odigraće u svom prvom pozorištu, Knjaževsko-srpskom tearu, 1985. godine u predstavi „Fernando i Jarika”.
Mija je pored pozorišta, kao i uloga u brojnim filmskim i televizijskim ostvarenjima, po kojim je takođe ostao poznat jugoslovenskoj publici, radio i na Radio Beogradu, ali i na drugim radio stanicama širom tadašnje zemlje.
Miroslav Mitrović je o Mijinom radu na radiju govorio: „I dok na pozorišnoj sceni pored komičnih uloga (ali i u njima), ponirao u tamne i neistražene dubine složenih karaktera svetske i domaće dramske litearture, na radio talasima, u likovima i situacijama iz neposredne svakodnevice, izvlačio je na videlo dana lepršavu životnu radost, neugasivi optimizam, detinjsku radoznalost, i - smeh.”
Za svoja glumačka ostvarenja u pozorištu dobio je brojne nagrade, među kojim se izdvajaju Sterijina nagrada, Nušićeva nagrada za životno delo glumcu-komičaru, Statueta „Ćuran”, nagrada „Joakim Vujić” koju dodeljuje Knjaževsko-srpski teatar, kao i Dobričin prsten koji je dobio 1982. godine.
Mislim da bi pozorište moralo biti saveznik, dobar saveznik društva. Pozorište će omogućiti, ako se suprostavlja onome što smeta ovom društvenom sistemu, da se razvija.
Mija Aleksić je preminuo u Beogradu, 1995. godine.
Izvor/foto: Muzej pozorišne umetnosti
