U Jugoslovenskom dramskom pozorištu premijerno je izvedena predstava „Disko svinje” u režiji Sima Đukića, a sa Veljkom Stevanovićem i Sarom Simović u glavnim ulogama.
Predstava „Disco pigs” Enda Volša nastala je 1996. godine u Irskoj, nakon čega je snimljen i istoimeni film 2001. godine. U Srbiji je ovo delo na scenu postavljano više puta – 2006. godine, u režiji Kokana Mladenovića a u Beogradskom dramskom pozorištu ove likove su igrali Branislav Trifunović i Marija Karan, dok je komad igran i u Bitef teatru, u režiji Tomasa Ostermajera, te u novosadskom Srpskom narodnom pozorištu, u režiji Egona Savina.
„Disko svinje” je intrigantna, živa predstava koja (namerno) šokira i od gledaoca traži budnost i (re)akciju. Tako, posmatramo dva tinejdžera koja na proslavi zajedničkog, sedamnaestog rođendana u Svinjogradu pomeraju sopstvene granice pićem, hranom, grubošću i ranjivošću. Ne mogu a da tokom predstave više puta ne pomislim na čuveni film „Paklena pomorandža”, gde je nasilje na momente toliko eksplicitno, a toliko očekivano.
Ova predstava je istraživanje ekstremno disfunkcionalne veze između dvoje dece, dece koja žure da odrastu u svetu koji misle da kontrolišu. „Svinja” i „Prcoljak”, nerazdvojni od rođenja, uživaju u platonskoj vezi sve do noći rođendana, kada Svinja, spoznajom sopstvenih osećanja prema njoj pokušava da na razne komične, ali i tragične načine njihov odnos pretvori u ljubavni. Njegova samospoznaja katalizator je niza (samo)destruktivnih stvari koje čini kako bi osvojio nju, a oslobodio sebe. Ultimativno, neuzvraćena ljubav, ili bar ono što tinejdžerski um vidi kao ljubav, dovodi do tragičnog kraja Svinjinog života, koji je ujedno i njegova odluka i njena sloboda.
Vrlo interaktivna, ali istovremeno intimna predstava koja savršeno dočarava onaj „sami na svetu” osećaj dvoje visoko emotivnih tinejdžera, „Disko svinje” je pravo pozorišno osveženje koje publiku uspeva da šarmira i šokira u nepunih sat vremena trajanja, a time što joj ne pruža odgovore na sva pitanja, „Disko svinje” izbegava „razmazivanje” publike time što mnoge stvari, osim suštine, ostavlja nedorečenim.
Scenografkinja i dizajnerka svetla Nađa Vukorep je sa minimalno rekvizita dopustila glumcima da na sirov način prikažu svoj veliki talenat, dok je scenski pokret Tamare Pjević treći glavni lik ove duodrame – pokretima punim energije, trčanjem kroz salu i redove publike, energija kojom su glumci napunili salu ostala je i dugo nakon aplauza, kada je publika već po izlasku iz sale uzbuđeno sumirala utiske.
Svakako, vredni pomena su i kostimografkinja Marija Milekić i kompozitor i dizajner zvuka Matej Rusmir, bez kojih ova predstava ne bi bila ono što jeste – prava energetska bomba, komedija i tragedija, te brutalna depikcija onoga što se desi kada se ukrste putevi dve samodestruktivne osobe.
Foto: Nebojša Babić
