Osme večeri 68. Sterijinog pozorja na sceni „Jovan Đorđević”, publika je imala priliku da pogleda predstavu „Noćna frajla” Narodnog pozorišta iz Niša, u režiji Branislava Mićunovića, a po tekstu Aleksandra Popovića.
Pri ulasku u pozorišnu salu dočekuju nas četiri glumice obučene u skroz crne, dugačke haljine, sa crnom razmazanom šminkom oko očiju i raščupanom kosom, koje stoje ispred scene govoreći ključne replike koje će se prožimati kroz celu predstavu. Čim one zasednu na svoje stolice, počinju da se
pojavljuju ostali likovi na sceni. Oni nas uvode u raskomadanu priču jedne porodice koja je osuđena na potpuni raspad dolaskom Noćne frajle. Pratimo Frajline ljubavne afere sa Aleksom, sinom Slavoljuba i Draginje, koji preuzima glavnu reč u porodici boreći se sa svojim ocem, što nosi fatalne posledice. Noćna frajla se pojavljuje u pratnji „sirotica”, šest žena istog izleda kao i one koje su nas uvele u predstavu. One deluju kao simbol zla, pohlepe, izvrnutog morala i greha koji prožima sve likove u predstavi, te i nas kao društvo, što se čini kao jedna od poruka predstave. One svojom jednoglasnoću, bilo kroz govor ili pesmu, ulivaju jezu među publikom, te deluju kao zapravo jedini efektan rediteljski i glumački potez tokom cele predstave.
Razvijena scenografija ne postoji, već je radnja smeštena u dugačak i naizgled beskrajan prostor scene, koja je kao i svi kostimi, potpuno crna. Korišćenje svetla je takođe slabo, sa par napravljenih planova koji su se smenjivali. Još jedna stvar koja je izvukla ovu predstavu jeste muzika Irene Popović Dragović, koja je značajno učestvovala u stvaranju atmosfere. Kraj predstave ispraćen je skromnim aplauzom novosadske publike.
Foto: Srđan Doroški
