„Hamlet u selu Mrduša Donja” je diplomska predstava studenata glume Akademije umetnosti u klasi profesora Igora Đorđevića i Milice Kralj. Delo Ive Brešana govori o seljačkom društvu u bivšoj Jugoslaviji kroz komičan pokušaj inkulturacije u njihovoj zajednici. Kompozicija Brešanove drame poklapa se sa kompozicijom Hamleta: predstavom u predstavi otkrivaju se nerazrešeni zločini, tako da je ova komedija svojevrsni srpski (ili jugoslovenski) Hamlet.
Predstava započinje ispred sale, čime se publika odmah pozicionira kao saučesnik, ne samo puki gledalac. Kako je ovo diplomska predstava glumaca, fokus je na glumi, manje na drugim elemetnima, te bih ovde istakla tu stranu izvedbe.
Teodor Vinčić igra manipulativnog komunističkog vođu koji svojeglavo diktira dešavanja radnje. On uspeva da istakne i šarm i patologiju ovog lika. Igra ga sa savršenom dozom spontanosti koja odgovara žanru, te izbegava stereotip diktatora, na koje smo navikli. Njegov lik Bukare zadužen je za organizaciju postavke nove predstave u selu u cilju širenja kulture. Izvor komičnosti jeste sukob njegove hladne, političke ličnosti i senzitivnog zadatka koji mu je postavljen. Služeći se raznim parolama radničkih prava (koje dominiraju i scenografijom), on pokušava da zamaskira svoje licemerje i korumpiranost. Bukarine stavove slepo prati njegov verni Rozenkrac ili Gildenster, za naše područje lokalni Mile, kog tumači Luka Markišic. Miletov ideal jeste status vođe, on je slika prosečnog pokornog građanina, seljaka, radnika i druga tadašnje partije, koji kao eho ide za vladarom i nespretno ponavlja njegove reči (kako je Markišic bukvalno i činio). Na čelu primitivnog naroda stoji primitivni autoritet, a zajedno obezvređuju Šekspirovo delo i izvrću ruglu jedini zdravorazuman i dobronameran lik - učitelja. Kroz ulogu učitelja Andrej Jemcov pokazuje stanje povučenog intelektualca u opresivnom društvu, koji pokušava da zaštiti suštinu kulture. Njegov govor tela iskazuje više od reči, stalna povučenost i tišina u glasu sarađuju sa glasnom retorikom Vinčića i stvaraju dihotomiju koja jasno pokazuje realni odnos tadašnje vlasti prema kulturi. Ženski likovi su manje došli do izražaja, korišćeni više kao sredstvo glavnom zapletu. Jednostavnost njihovog karaktera može se objasniti sporednim položajem žene u takvom okruženju, one su tu da budu pokorne ili da izraze emociju koju kod staloženih junačkih tipova ne srećemo.
Predstava se završava nemilosrdnom eliminacijom lokalnog Hamleta koji se usudio da javno otkrije Klaudijevu korumpiranost - Bukara je ukrao novac iz opštine i okrivio nevinog Jocinog (Jovan Petrović) oca. Ovo je neminovan kraj za nekoga ko je pobudio sumnju u vlast jednopartijskog društva, isto kao što bi bio slučaj za davnu monarhiju. Ostali drugovi, znajući istinu, od straha ipak prihvataju da igraju kolo - simbol kulture, izvodeći ga nasilnim tempom, čime se jasno stavlja do znanja da je bilo kakva vrsta usiljene kulture ništa drugo do hirovitost agresivnih moćnika.
Tekst je govoren prizrensko-timočkim dijalektom, koji su studenti izveli izuzetno uspešno. Uspeh toga čita se u prirodnosti kojom izgovaraju replike, ne libe se da improvizuju, što ukazuje na dobro uvežbanu dikciju. Pored toga, humor se ne zasniva na drugačije izgovorenim rečima, što je česta obmanjujuća alatka kojom se služe i profesionalci. Dinamika predstave je brza i ritmična, odgovarajuća za komediju i to je takođe zahvaljujući dobroj uigranosti glumaca. Opšti utisak je da su preneli šekspirovsku crtu u naš narodni duh i samim tim tačno ocrtali fabulu originalnog dela.
